ارتودنسی

ارتودنسی شاخه ای از دندانپزشکی است که تخصص آن درمان بیماران مبتلا به استقرار نادرست دندان ها هنگام بستن دهان (مال اکلوژن) که منجر به انجام نامناسب عمل جویدن می شود می باشد.

ارتودنسی همچنین شامل درمان و کنترل جنبه های مختلف رشد صورت (ترمیم دندان و صورت) و شکل و رشد فک می شود. یک متخصص ارتودنسی با نام ارتودنتیست خوانده می شود.

وجود مشکلات فکی افراد را در معرض خطر ابتلا به بیماری پریودنتال قرار می دهد ، ایجاد درد به علت انقباظ در عضلات جویدن که می توانند منجر به سردرد ، سندرم TMJ و گردن ، شانه و درد کمر شود.

ارتودنسی به نام ترمیم دندان از کلمه یونانی Ortho به معنی "مستقیم، کامل یا مناسب" و dontos، به معنی "دندان" می آید.

ارتودنسی همچنین دندانپزشکی زیبایی را دربر می گیرد، هنگامی که هدف بیمار بهبود چهره است.

مزایای ارتودنسی

یک متخصص ارتودنسی از انواع دستگاه های دندانپزشکی از جمله براکت ها ، سیم ارتودنسی ، پلاک و غیره جهت درمان و انجام ارتودنسی در موارد زیر استفاده می کند

بستن فاصله های بین دندانی شدید
حصول اطمینان از هم ترازی دندان ها
صاف کردن دندان های کج
بهبود گفتار یا غذا خوردن (عملکرد دهانی)
بهبود سلامت دراز مدت لثه ها و دندان ها
برای جلوگیری از سایش بیش از حد در دراز مدت و یا ضربه (به دندان ها)
درمان جفت شدگی نادرست

مال اکلوژن چیست؟

مال اکلوژن به معنای واقعی کلمه عدم جفت شدگی صحیح دندانها برای عمل جویدن است. برخی از فک ها و دندان های کودکان به درستی رشد نمی کنند. جفت شدگی ناجور به دندان های کج، ترازنشده، و نقص در رابطه بین مجموعه پایین و بالای دندان (دو کمان دندانی) اشاره دارد. این حالت ممکن است به علت آسیب به دندان یا استخوان صورت، مکیدن مکرر انگشت شست، و یا به دلایل نامشخص باشد.

تصحیح مال اکلوژن یا جفت‌شدن نامناسب دندان‌ها

این امر می‌تواند ناشی از موقعیت نادرست دندان‌ها یا دو فک نسبت به هم باشد، یا ممکن است درجاتی از هر دو مشکل در یک فرد موجود باشد. درمان‌های ارتودنسی ممکن است تنها بر تصحیح موقعیت دندان‌ها و یا تغییر الگو و جهت رشد دو فک (درمان‌های ارتوپدیک) متمرکز باشد. از جنبهٔ دیگر می‌توان درمان‌های ارتودنسی را به درمان با دستگاه‌های ثابت و متحرک تقسیم کرد. دستگاه‌های ثابت دستگاه‌هایی هستند که در طول درمان نیازی به خارج نمودن آنها از دهان توسط بیمار وجود ندارد و اجزای اصلی تشکیل‌دهندهٔ آنها براکت و سیم می‌باشد. براکت‌ها همان اجزای کوچکی هستند که توسط چسب خاصی به دندان چسبانده می‌شوند.

در بین مردم از اصطلاح سیم‌کشی یا سیم‌بستن دندان هم برای اشاره به این عمل استفاده می‌شود.

ارتودنسی متحرک

دستگاه‌های متحرک انواعی هستند که بیمار می‌تواند در طول درمان آنها را از دهانش خارج کند، البته گاهی این خارج نمودن ممکن است بنا بر تجویز ارتودنتیست محدود به زمان‌های کوتاهی مانند زمان غذاخوردن یا مسواک‌زدن باشد. این نوع دستگاه‌ها در بین مردم به «پلاک» مشهورند.

مکیدن انگشت کوچک (یا مکیدن انگشت) می تواند منجر به بدشکلی موضعی دندان ها و استخوان های پشتیبان شود. برای برگشت به بهبود طبیعی، عادت خوردن انگشت شست باید متوقف شود.

به طور کلی، جفت شدگی ناجور بر سلامت جسمی تاثیر نمی گذارد، و یک بیماری نیست، بلکه تغییر در موقعیت طبیعی دندان ها است. با این حال، این حالت ممکن است بر روی شکل چهره فرد و ظاهر دندان هایش تاثیر بگذارد، که می تواند منجر به خجالت، عدم اعتماد به نفس و حتی افسردگی شود.

جفت شدگی ناجور شدید ممکن است بر روی خوردن، گفتار و حفظ نظافت دندانها تأثیر بگذارد.

مقامات بهداشت انگلیس می گویند که تقریبا یک سوم از همه افراد 12 ساله در این کشور احتمالا به درمان ارتودنسی نیاز دارند.

افراد ممکن است برای مشکلات مختلف نیاز به درمان ارتودنسی داشته باشند:

انواع ناهنجاری فکی و دندانی

پیش آمدگی دندان های جلو

درمان نه تنها باعث بهبود ظاهر بیمار می شود بلکه دندان ها را نیز از آسیب محافظت می کند. در افرادی که دندان های جلویی آنها پیش آمدگی دارد، در حین ورزش، سقوط و غیره احتمال آسیب دیدن بیشتری دارند.

کرادینگ (Crowding)

اگر فک بیمار باریک باشد، ممکن است فضای کافی برای تمام دندانها وجود نداشته باشد. ارتودنت در چنین مواردی ممکن است مجبور به حذف یک یا چند دندان شود تا جای بقیه را باز کند.

دندان ایمپکت (Impacted teeth)

یک دندان بالغ از لثه بیرون نمی آید و یا فقط مقدار کمی از آن بیرون میزند.

دندان های نامتقارن (Asymmetrical)

دندان های فوقانی و پایینی مطابقت ندارند، به خصوص هنگامی که دهان بسته است، اما دندان ها مشخص هستند.

اور بایت دندانها (Overbite)

هنگام درگیر شدن دندان های بالا و پایین برای عمل جویدن، دندان های بالا بیش از حد پایین آمده و روی دندانهای پایین را می پوشانند.

ریورس بایت (Reverse bite )

هنگام درگیر شدن دندان های بالا و پایین، دندان های بالا در داخل دندان های تحتانی فرو می روند.

اوپن بایت (Open bite)

هنگامی که دندان ها روی هم قرار می گیرند، بین دندان بالا و پایین فاصله وجود دارد.

آندربایت دندانی (Underbite)

دندان های بالای بیش از حد به عقب و یا دندان های پایین خیلی جلو آمده اند ("ظاهر بولداگ").

کراس بایت (Crossbite)

وقتی که دندان ها روی هم قرار می گیرند دست کم یکی از دندانهای بالا اندکی پایین تر از دندان پایین قرار نمی گیرد؛ در واقع آنها بیش از حد به گونه یا زبان نزدیک هستند.

اسپیسنگ (Spacing)

شکاف ها یا فواصلی بین دندان ها وجود دارند، یا به دلیل اینکه یک دندان از دست رفته یا دندان ها دهان را پر نمی کنند (برخلاف کرادینگ)

چه وقتی درمان ارتودنسی شروع می شود؟

درمان معمولا تا حدود 12 یا 13 سالگی کودک به تعویق می افتد؛ این زمانی است که دندان های بالغ به طور کامل بیرون آمده و رشد کرده اند. در برخی موارد نیز اگر مشکلات دندان پیش از این قابل توجه نباشد درمان ممکن است حتی چند سال بعد از سنین فوق الذکر شروع شود.

کودکان دچار شکاف لب و کام ممکن است قبل از رشد کامل دندانهای بالغ نیاز به درمان ارتودنسی داشته باشند.

بهداشت مناسب دهان و دندان قبل از انجام کارهای ارتودنسی ضروری است. هنگامی که دستگاه ها بر روی دندان ها قرار می گیرند، احتمال بیشتری وجود دارد که ذرات مواد غذایی به عنوان مانع عملکرد دستگاه عمل کنند؛ بیمار لازم است با دقت بسیار بیشتری مسواک بزند و بیش از قبل باید برای جلوگیری از پوسیدگی دندانها در حین درمان مراقبت شود.

بیمارانی که پیش از این استانداردهای بهداشت مناسب دهان و دندان را رعایت نکرده اند، احتمال ابتلا به پوسیدگی دندان پس از شروع درمان در آنها بیشتر است.

تشخیص مشکلات دندانی و توصیه برای گزینه های درمانی

ارزیابی - ارتودنتیست وضعیت دندان های بیمار را ارزیابی و پیش بینی می کند که احتمال نموّ آنها بدون درمان به چه صورت خواهد بود. روش های تشخیص زیر انجام خواهند شد:

سابقه کامل پزشکی و دندان پزشکی
معاینه بالینی
عکسبرداری از دندان ها و فک
مدل سازی گچ دندان

پس از انجام ارزیابی، ارتودنتیست در مورد برنامه درمان تصمیم گیری می کند.

نمونه هایی از لوازم ارتودنسی

دو نوع لوازم ارتودنسی وجود دارند: وسایل ثابت و متحرک.

لوازم ارتودنسی ثابت

اینها رایج ترین دستگاه های مورد استفاده در ارتودنسی هستند و هنگامی استفاده می شوند که دقت اهمیت زیادی دارد. اگر چه بیمار می تواند به طور معمول همراه با لوازم ثابت غذا بخورد، اما باید از برخی از غذاها و نوشیدنی ها مانند نوشیدنی های گازدار، شیرینی های سخت یا آب نبات اجتناب شود. افرادی که در ورزش های برخوردی (مانند بوکس) مشارکت دارند باید به ارتودنت خود اطلاع دهند، به طوری که بتواند محافظ های مخصوص لثه برای بیمار بسازد.
نمونه هایی از لوازم ارتودنسی ثابت عبارتند از:

1) بست ها

شامل براکت و / یا سیم و تسمه. تسمه ها به طور محکم در اطراف دندان ها ثابت می شوند و به عنوان نگهدارنده برای دستگاه عمل می کنند، اما براکت ها معمولا به جلوی دندان ها متصل می شوند.

سیم ها به شکل قوسی از میان براکت ها می گذرند و به تسمه ها متصل می شوند. همراه با محکم کردن سیم قوسی، فشار روی دندانها اعمال می شود تا در طول زمان آنها را به موقعیت مناسب منتقل کند.

بیمار یک بار در ماه به آرتودنت مراجعه می کند تا بتواند تسمه ها را تنظیم کند. دوره درمان ممکن است چند ماه تا چند سال طول بکشد.

کودکان معمولا تسمه های رنگی را ترجیح می دهند، در حالی که بزرگسالان معمولا طرفدار استایل های روشن هستند.

2) نگهدارنده های فضای ثابت

اگر کودک یک دندان شیری خود را از دست بدهد، نگهدارنده فضا از حرکت کردن دو دندانی که در دو طرف فضا باز قرار دارند جلوگیری می کند تا زمانی که دندان اصلی رشد کند و فضای خود را اشغال نماید. یک تسمه به یکی از دندان ها در کنار فضا خالی ثابت می شود و یک سیم از این تسمه به دندان دیگر می رود.

3) دستگاه های ثابت مخصوص

این لوازم را می توان جهت مهار فشار زبان یا جلوگیری از مکیدن انگشت شست کودک توصیه کرد. اینها ممکن است برای بیماران مخصوصا به هنگام غذا خوردن ناراحت کننده باشند. کارشناسان می گویند که این وسایل تنها در صورت نیاز واقعی باید مورد استفاده قرار گیرند.

دستگاه های ارتودنسی غیر ثابت

این وسایل معمولا برای درمان مشکلات جزئی، مانند جلوگیری از مکیدن انگشت شست در کودکان یا اصلاح دندانهای اندکی منحرف شده استفاده می شوند. این وسایل فقط هنگام تمیز کردن دندانها، غذا خوردن یا نخ کشی دندانها برداشته می شوند. گاهی اوقات ارتودنتیست ها ممکن است به بیمار توصیه کنند تا آنها را در انجام فعالیت های خاص مانند نواختن ابزار موسیقی بادی یا دوچرخه سواری خارج کنند.

چند نمونه از وسایل غیرثابت عبارتند از:

1) ترازکننده ها- گزینه ای به جای تسمه های سنتی برای بیماران بزرگسال. این وسایل توسط افراد دیگر تقریبا غیر قابل تشخیص اند و بیمار می تواند آنها را زمانی که دندان ها را مسواک می زند، نخ نخ کشی می کند و یا غذا می خورد از دهان خارج کند.

2) هدگیر (Headgear) - یک بند به گِردِ پشت سر قرار می گیرد که به یک سیم فلزی در جلو دهان یا کمان چهره متصل است. هدف این است که از رشد فک بالا کاسته شود و دندان های عقب در جای خود بمانند و در همان حال دندان های جلو به سمت عقب کشیده می شوند.

3) ضربه گیر لب و گونه - بطور خاص برای کاهش فشار گونه یا لب روی دندان ها ساخته می شود.

4) متّسع کننده پالاتال صورت - وسیله ای که برای پهن تر کردن قوس فک فوقانی طراحی شده است و شامل یک صفحه پلاستیکی است که در کام (سقف دهان) قرار می گیرد. این صفحه دارای پیچ هایی است که بر روی مفاصل در استخوان ها فشار می آورد و آنها را به سمت خارج می راند و به این ترتیب، اندازه ناحیه کام (سقف منطقه دهان) را گسترش می دهد.

5) نگهدارنده های غیرثابت – این نگهدارنده ها روی سقف دهان قرار داده می شوند. آنها به منظور جلوگیری از حرکت دندان ها به موقعیت اولیه خود طراحی می شوند. در صورت دستکاری و اصلاح می توان از آنها برای بازداشتن کودکان از مکیدن انگشت شست استفاده کرد.

6) نگهدارنده های فضای غیرثابت – به جایگزینی برای نگهدارنده فضای ثابت استفاده می شوند.

7) اسپلینت (وسایل جابجایی فک) – این وسایل در فک بالا یا پایین قرار می گیرند و به بسته شدن صحیح فک کمک می کنند. اسپلینت ها معمولا برای درمان سندرم TMJ (اختلال مفصل گیجگاهی-فک پایین) بکار می روند.

گالری عکس ارتودنسی

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars (2 votes, average: 5٫00 out of 5)

Loading...

آیا دستگاههای ارتودنسی موجب درد و ناراحتی می شوند؟

درمانهای ارتودنسی درد مانند درد هنگام تزریق ندارند بلکه فقط برای یک تا دو روز بعد از هر ویزیت، دندانها کمی حساس می شوند.
به مرور که درمان ارتودنسی پیش می رود از این حساسیت نیز کاسته می شود. در مواردی که این حساسیت در ١-٢ روز اول آزار دهنده باشد می توان از استامینوفن استفاده نمود. هر چند در این موارد اگر دارویی نیز مصرف نشود پس از سپری شدن ١-٢ روز این حساسیت خود به خود برطرف می شود.
لازم به ذكر است كه يكى از بهترین مسکن ها برای کاهش این درد، جویدن مداوم خوراکی هایی با قوام متوسط است. آدامس های فاقد قند یک انتخاب عالی است. دقت داشته باشید نخوردن غذا یا خوردن غذاهای آبکی و نرم به بهانه دردناک بودن دندان ها، شرایط را بدتر و درد دندان ها را طولاتی تر می کند.

چه مدت باید تحت درمان ارتودنسی باشم؟

زمان درمان ارتودنسی بستگی به نوع درمان ارتودنسی ، سن بیمار و شدت نامرتبى دندانها دارد. در درمان‌های ارتودنسی متحرک که برای اصلاح مشکل فک‌ها انجام می‌شود و باید در سن قبل از بلوغ انجام شود بسته به مشکل بیمار از یک تا 3 یا 4 پلاک ممکن است به بیمار داده شود و هر پلاک باید 6- 4ماه استفاده شود و بعد از اصلاح مشکل نیز برای جلوگیری از برگشت نتایج باید استفاده شبانه از پلاک یا تمهیدات دیگر تا پایان بلوغ را مدنظر قرار داد. درمان ارتودنسی ثابت که برای صاف و مرتب‌کردن دندان‌ها استفاده می‌شود نیز بسته به مشکل بیمار بین 18 تا 24 ماه طول می‌کشد.

پس از درمان ارتودنسی چه مدت باید از دستگاه نگهدارنده استفاده نمایم؟

این مدت زمان به وضعیت دندانهای شما بستگی دارد. متخصص ارتودنسی در مورد برنامه زمانی استفاده از دستگاه نگهدارنده توضیح خواهد داد. بطور كلى سه مدل نگهدارنده (ریتینر) بعد از ارتودنسی مورد استفاده قرار می گیرد. ۱- نگهدارنده ثابت: پشت دندانها چسبانده می شود. ۲- نگهدارنده پلاک متحرک: در قالب پلاک هایی آکریلی که روی دندانهای بالا و پایین قرار می گیرند. ۳- نگهدارنده اِسیکس (Essix) : این نگهدارنده نیز متحرک بوده و روی دندانها را کامل می پوشاند و شفاف است. اینکه کدام مدل از نگهدارنده ها برای شما مناسب تر است بستگی به نیاز درمانی شما، سلیقه ارتودنتیست و البته خواست شما نیز تا حدودی دارد. بهتر است با ارتودنتیست خود در این باره مشورت کنید. با این وجود در اين كلينيك معمولا" به دلیل همکاری اندک بیماران نسبت به استفاده از نگهدارنده های متحرک، از نگهدارنده های ثابت استفاده می شود. در خصوص مدت استفاده از ریتینر باید اضافه کنم که اصولا تا زمانى كه شما می خواهید بعد از ارتودنسی دندانهایتان مرتب بماند لازم است از نگهدارنده استفاده نمایید هر چند یکسال اول از اهمیت بالاتری برخوردار می باشد.

هر چند وقت یکبار برای تنظیم دستگاه ارتودنسی باید به دندانپزشک مراجعه نمایم؟

بیمار باید در طول درمان ارتودنسی به طور مرتب برای تنظیم بریس به کلینیک مراجعه کند. جلسات تنظیم براکت بسیار کوتاه است و متخصص در این جلسات به سوال‌ها پاسخ می‌دهد و پیشرفت درمان را بررسی می‌کند. این جلسات معمولاً بیش از ١٥ تا ٢٠ دقیقه زمان نمی‌برد و با توجه به شرایط بیمار هر ٤تا ٥هفته یک بار زمانبندی می‌شود. در صورتی که برای مرتب کردن دندان‌ها از روش ارتودنسی نامرئی استفاده شود، جلسات هر ٥ تا ٦ هفته یک بار برگزار می‌شود.

آیا در طول درمان ارتودنسی باید رژیم غذایی خاصی را رعایت کنم؟

رژیم به معنای واقعی کلمه خیر. اما متخصص ارتودنسی و دستیاران با تجربه ی او برای شما شرح می دهند که باید از خوردن غذاهای سخت و چسبنده خودداری نمایید.

این غذاها می توانند موجب آسیب به دستگاههای شما شوند و این آسیب طول مدت درمان ارتودنسی شما را افزایش می دهد.

از آدامس شکلات کش دار، گز، سوهان، ته دیگ، نان ساندویچی استفاده نفرمائید.

غذا و میوه را به قطعات کوچک قسمت کرده و آنها را، روی دندان های عقب قرار دهید.

از گاز زدن غذا و میوه، پیتزا، ساندویچ، نان خشک یا تست شده، سیب، خیار، بلال، توسط دندان های جلو و پائین خودداریی فرمائید.

ابتدا هسته میوه های هسته دار مثل ( هلو، آلوزرد، گوجه سبز، خرما، زیتون ) را درآورده سپس خود میوه را به قطعات کوچک قسمت کرده، و از دندان های عقب برای جویدن استفاده فرمائید.

برای استفاده از آجیل ( پسته، بادام، فندق، گردو و تخمه ) پوست آنها را خارج کرده و مغز آن را روی دندان های عقب قرار دهید.

دقت کنید تا در داخل غذا، ریگ، استخوان جوجه یا مرغ، نان خشک یا گوشت سفت نباشد.

از قرار دادن مداد، خودکار و اسباب بازی به داخل دهان خودداری فرمائید.

آیا دستگاههای ارتودنسی باعث پوسیدگی دندان می شود؟

این جمله که ارتودنسی باعث پوسیدگی و خرابی دندان می‎شود کاملا غلط است. در حقیقت رابطه ارتودنسی با پوسیدگی دندان‎ها رد شده است بلکه آن چه باعث پوسیدگی دندان شده عدم رعایت بهداشت است. زمانی که فردی برای زیبایی بیشتر و درمان مشکلات دندان های خود تحت درمان ارتودنسی قرار میگیرد، باید توجه ویژه‎ای نیز به بهداشت دهان و دندان خود در طول دوره درمان داشته باشد، چرا که با وجود ارتودنسی در دهان، مسواک زدن و تمیز کردن دندان‎ها دشوارتر از قبل شده و نیازمند دقت و زمان بیشتری است. گاهی بیمارانی که به این امر توجه نکرده اند و دچار پوسیدگی دندان شده اند، به اشتباه آن را به ارتودنسی نسبت می‎دهند و می گویند: ارتودنسی منجر به پوسیدگی دندان‎هایم شده است

آیا براى انجام عمل ارتودنسى باید دندانی بکشم؟

کشیدن دندان یکی از اقدامات متداول در درمان ارتودنسی دندان‌ها است. گاهی اوقات لازم است که برای مرتب کردن دندان‌ها و بهبود عملکرد آنها چند دندان کشیده شود. نامرتبی و بی نظمی دندان و سن بیمار عامل‌های مهمی برای تصمیم‌گیری درباره لزوم کشیدن دندان در ارتودنسی است. کشیدن دندان برای ارتودنسی به طور پیاپی زمانی انجام می‌شود که هم دندان‌های شیری و هم دائمی در دهان وجود داشته باشد و کشیدن دندان برای ایجاد فضا ضروری باشد.

کشیدن یا نکشیدن دندان یکی از مسائل بحث‌برانگیز در درمان ارتودنسی است. برخی متخصصین ارتودنسی معتقدند که نباید برای ارتودنسی دندان کشیده شود، حال آن که شماری کشیدن دندان را قویاً توصیه می‌کنند.

متخصص ارتودنسی صورت، دندان‌ها و وضعیت رشد بیمار را به دقت ارزیابی می‌کند و سپس تصمیم به کشیدن دندان می‌گیرد.

بعد از درمان ارتودنسی، آیا باید دندان های عقل را هم کشیده شوند؟

بسته به نظر متخصص ارتودنسی،ممکن است کشیدن دندان عقل قبل یا بعد از درمان ارتودنسي توصیه شود. در بیمارانی که بین ١٥ تا ٢٥ سال سن دارند احتمالاً بهتر است دندانهای عقل پیش از ارتودنسی کشیده شوند اما این کار برای کودکان کم سن یا پیش از نوجوانی توصیه نمی‌شود.
اگر نمی‌خواهید پیش از درمان ارتودنسی دندان خود را بکشید، باید پس از اتمام درمان این کار را انجام دهید. البته در گذشته بدون توجه به وضعیت دندان عقل،به طور کلی کشیدن این دندان توصیه می شد اما درسالهای اخیر معمولا” فقط دندانهایی کشیده می شوند که جای کافی یا زاویه مناسب رویشی نداشته باشند و احتمال برود هنگام بیرون زدن از لثه ممکن است باعث انحراف دندان‌های دیگر یا آسیب به آنها شوند.

آیا ارتودنسی با بارداری تداخل دارد؟

بهتر است ارتودنسی با بارداری مقارن نباشد. از جمله تداخلات بارداری با درمان های دندانپزشکی از جمله ارتودنسی می توان به این موارد اشاره کرد:

۱. تهیه رادیوگرافی در سه ماهه اول بارداری ممنوعیت مطلق دارد زیرا اشعه می تواند تکامل جنین را مختل کند.

۲. در سه ماهه سوم بارداری به دلیل فشار جنین نمی توان مادر باردار را در موقعیت خوابیده روی صندلی دندانپزشکی قرار داد.

۳. در کل دوره بارداری تغییرات هورمونی باعث افزایش تحریک پذیری لثه ها می گردد. به گونه ای که علی رغم رعایت معمول بهداشت دهان باز هم لثه ها حالت ملتهب و خون ریز دارند.

بنابراین در طول دوره ارتودنسی توصیه می گردد از باردار شدن اجتناب گردد. با این حال در صورت وقوع بارداری در طی ارتودنسی رعایت برخی نکات الزامی است از قبیل:

۱. افزایش دفعات و دقت در رعایت بهداشت دهان و دندان

۲. پرهیز از تهیه رادیوگرافی در کل دوره بارداری خصوصا” سه ماه اول

۳. معاینه بیمار روی یونیت دندانپزشکی به صورت نشسته یا نیمه خوابیده در سه ماهه سوم باردارى

سن مناسب درمان ارتودنسی چه زمانی است؟

بهترین سن اولین معاینه ارتودنسی بر اساس نظر انجمن ارتودنتیست های آمریکا، ۷ سالگی است. سن مناسب انجام درمان ارتودنسی بستگی به نوع ناهنجاری دندانی فکی و جنسیت بیمار دارد.

چنانچه بیمار دارای مشکل عقب بودن فک پایین باشد بهترین زمان مداخله یک سال قبل از بلوغ جنسی (۱۱-۱۰ در دخترها و ۱۲-۱۱ در پسرها) خواهد بود. در صورت جلوتر بودن فک پایین نسبت به فک بالا بهتر است زیر سن ۱۰ سالگی در هر دو جنس اقدام نمود.

در مورد مشکلات ناردیفی دندانی می بایست از ۹-۸ سالگی بیمار تحت نظر باشد تا در زمان مقتضی اقدامات لازم صورت گیرد. البته امروزه با ظهور روش ها و تکنیک نوین، ارتودنسی در سنین بالا نیز میسر می باشد. با این حال بدیهی است انتخاب سن مناسب برای ارتودنسی ضمن کاهش طول درمان، نتیجه بهتری را نیز در پی خواهد داشت.

ارتودنسی تا چه سنی جواب میدهد؟

امروزه ارتودنسی محدودیت سنی ندارد. در واقع می توان مشکلات ارتودنسی را به دو دسته دندانی و اسکلتی (فکی) طبقه بندی کرد.

در گروه ناهنجاری دندانی عملا محدودیت سنی معنا ندارد یعنی به شرط سلامت بافت های نگهدارنده دندانی در هر سنی می توان نسبت به مرتب کردن دندانها با ارتودنسی اقدام نمود.

تنها تفاوت این خواهد بود که با افزایش سن به دلیل کاهش متابولیسم سلولی و افزایش دانسیته استخوانها قدری مدت درمان ارتودنسی افزایش می یابد.
در گروه ناهنجارى اسكلتى (فكى) بهترین زمان در دوران كودكى و قبل از بلوغ است كه در این زمان با استفاده از دستگاههاى فانكشنال ارتودنسى مى توان رشد فك و استخوان را كنترل كرد ولى در صورت مراجعه بیمار بعد از سن بلوغ ، با توجه به اتمام رشد فك و بسته به شدت ناهنجاری، دو نوع طرح درمان را مى توان بكار برد :١-استتار ارتودنسى ( ارتودنسى جبرانى) بدون جراحی و ٢-ارتودنسی همراه با جراحی فک.

عمل جراحی بینی قبل از ارتودنسی یا بعد از ارتودنسی انجام شود؟

درمان ارتودنسی می تواند بر روی موقعیت لب ها، تعادل بین لب و بینی، زاویه بینی و لب تاثیر قابل توجه ای بگذارد. رابطه لب و فرم نهایی بینی یکی از گزینه های مهمی است که جراح زیبایی بینی شما در نظر می گیرد.

تغییر فرم لب بعد از ارتودنسی مسلما بر تصمیم جراح زیبایی بینی شما در خصوص پلن جراحی بینی اثر گذار است. همچنین ممکن است در حین انجام تنظیمات براکت ها و کار روی دندان های شما فشار هایی به صورت و بینی شما وارد شود که بخیه های جراحی شما را آزرده کند. بنابراین در حالت ایده آل شما می توانید ابتدا ارتودنسى و اصلاح دندانهاى خود را تکمیل و پس از آن برای انجام عمل جراحی زیبایی بینی اقدام کنید.

بدون نیاز به براکت های ارتودنسی شما می توانید عمل جراحی زیبایی بینی خوبی داشته باشید .

 

TOP